Λογικά πολλούς θα τους ξενίσει ο τίτλος που διάλεξα και φαντάζομαι ακόμα περισσότερους θα τους βρουν αντίθετους αυτά που θα γράψω παρακάτω। Πριν όμως βιαστείτε να με κρίνετε και να με κατατάξετε σ΄ αυτούς που εναντιώνονται και κατακρίνουν κάθε είδους τέτοια κίνηση, άκριτα και απερίσκεπτα μόνο και μόνο για να εντυπωσιάσουν ή ακόμα και να υπονομεύσουν ένα 'κίνημα', θα σας παρακαλούσα να διαβάσετε πρώτα όλο το κείμενο μέχρι τέλους। Δεκτές όλες οι παρατηρήσεις και αντιρήσεις....
Ναι λοιπόν, δηλώνω ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ με το λεγόμενο κίνημα των αγανακτισμένων του συντάγματος αλλά και κάθε άλλης πλατείας της ελληνικής επικράτειας। Όχι γιατί θεωρώ ότι όλες αυτές οι χιλιάδες κόσμου (περίμενα να γίνει και η συγκέντρωση της Κυριακής २९/०५ πριν γράψω το παρόν) διεκδικούν κάτι μη δίκαιο ή επειδη πιστεύω ότι η κατάσταση στην Ελλάδα δεν χρείζει κινητοποιήσεων και αγώνων। Το αντίθετο μάλιστα। Αποψή μου είναι ότι ήδη πολύ αργήσαμε, αλλά αυτό δεν είναι η βασική μου ένσταση। Οι όποιες αντιρρήσεις μου κινούνται σε δύο άλλους άξονες।
Ο πρώτος έχει να κάνει με την νομιμοποίηση που ο ελληνικός λαός προσέφερε απλόχερα επί σειρά ετών στους διεφραρμένους πολιτικούς αυτής της χώρας। Βλέπετε κύριοι αγανακτισμένοι, η ψήφος μας θα έπρεπε να αποτελεί το ισχυρότερο όπλο μας απέναντι στην διαφθορά, την αδιαφορία και στην ανικανότητα που τόσα χρόνια βασιλεύουν σ΄ αυτόν τον τόπο। Ναι είναι γεγονός, για να απαντήσω και στον αντίλογο ότι τόσα χρόνια δεν γνωρίζαμε την πλήρη αλήθεια όσον αφορά την οικονομική κατάσταση της χώρας। Μήπως όμως δεν γνωρίζαμε ότι υπάρχει διαφθορα; ότι υπάρχει φοροδιαφυγή; ότι οι πολιτικοί μας διατηρούν πελατειακές σχέσεις με τους πολίτες μέσω διορισμών και πάσης φύσεως βολεμάτων; ότι το σύστημα υγείας παραπέει; ότι στα πανεπιστήμια βασιλεύει η οικογενειοκρατία και η αναξιοκρατία γενικότερα; Μήπως κατεβήκαμε πριν από δύο μήνες σ΄ αυτήν χώρα και τώρα καταλάβαμε τι συμβαίνει γύρω μας και 'αηδιασμένοι' κατεβαίνουμε σε πλατείες νομίζοντας πως ανακαλύψαμε τον τροχό; που είμασταν και τι κάναμε με την δύναμη που είχαμε στα χέρια μας; η απάντηση γνωστή σε όλους φοβάμαι: εναλλάσαμε δύο κόμματα ελπίζοντας οι μεν πιο αθώοι ότι 'αυτή την φορά κατι θα αλλάξει', οι δε πιο πονηροί ότι 'αυτή την φορά θα βολευτώ κι εγώ'। Και για να μη ξεχνιώμαστε υπάρχει και ένα πρόσφατο σαράντα+% που προτίμησε να πάει τρίημερο ή να κάτσει σπίτι του να ξεκουραστεί αντί να ασκήσει το δικαίωμα και υποχρέωσή του απέναντι στη δημοκρατία, την οικογένειά του, τις επόμενες γενειές και τον ίδιο του τον εαυτό।
Ο δεύτερος άξονας έχει να κάνει με τους λόγους για τους οποίους όλος αυτός ο κόσμος κινητοποιείται। Για να αλλάξει όλη αυτή η κατάσταση πιστεύω ότι πρώτα πρέπει να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι। Διαβάζοντας όλες αυτές τις μέρες απόψεις 'αγανακτισμένων' στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης πολύ φοβάμαι ότι αυτό δεν συμβαίνει... Είναι νομίζω τουλάχιστον τραγικό ακόμα και αυτή την ώρα ο κόσμος να 'ξεσηκώνεται' επειδή του κόβουνε κάποιο επίδομα, μέρος του μισθού ή μια παροχή και όχι γιατί ζητάει μια ειλικρινή και εις βάθος αλλαγή। Παράδειγμα: στην Ελλάδα του βαρυφορτομένου (από άποψη προσωπικού) και αντιπαραγωγικού δημόσιου τομέα, κύριο μέλημα των διαδηλωτών είναι να μη γίνουν απολύσεις ή περικοπές। Σ΄ αυτή την Ελλάδα όμως βασική προτεραιότητα και αιτήματα θα έπρεπε να είναι η διαφάνεια, η ισονομία, η σωστή και δίκαιη κατανομή και διαχείριση των πόρων και η άυξηση της παραγωγικότητας, που ενδεχομένως θα οδηγήσουν αρχικά σε δυσκολίες (απολύσεις, περικοπές) αλλά αναμφίβολα θα βάλουν αυτή την χώρα σε τάξη। Το αποτέλεμα και στις δύο περιπτώσεις συγκυριακά θα μπορούσε να είναι το ίδιο। Είμαι όμως της άποψης ότι μεγαλύτερη σημασία από το αποτέλεμα και από ηθικής σκοπιάς, έχει η αφετηρία που θα οδηγήσει σ΄ αυτό।
Γι αυτούς λοιπόν τους λόγους θεωρώ ώψιμο και εν μέρη υποκριτικό το ενδιαφέρον τοων 'αγανακτισμέων'। Γιατί τόσα χρόνια υπονόμευαν με τις πράξεις τους το μέλλον μου και το δικό τους και τώρα παρουσιάζονται αδικημένοι και αγανακτισμένοι। Μακάρι να καταφέρουν να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά πρώτα θα έπρεπε να αντιληφθούν και να αναλάβουν το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί। Όταν το δω αυτό, τότε θα είμαι απόλυτα κι εγώ μαζί τους....
Για να κλείσω θα ήθελα να αναφερθώ και λίγο στα δικά μας। Πιο συγκεκριμένα στον ρόλο που έπαιξαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (ΚΔ) σ΄ αυτή την ιστορία, ο οποίος θεωρώ πως είναι καταλυτικός και άκρως εντυπωσιακός... Ειδικότερα δε αν λάβουμε υπόψιν μας την άκρως αδιάφορη εως αρνητική στάση που κράτησαν αρχικά τα παραδοσιακά ΜΜΕ। Στην συνέχεια βέβαια όταν αντιλήφθηκαν την έκταση του γεγονός άρχισαν να το προβάλλουν σχεδόν μαζικά, αλλά αυτή είναι μια άλλη πολύ μεγάλη κουβέντα.... Το θέμα είναι πως χωρίς τα μέσα ΚΔ μάλλον δεν θα είχε γίνει τίποτα απολύτως, δείχνοντας τουλάχιστον στην Ελλάδα για πρώτη φορά την δύναμή τους σε επίπεδο οργάνωσης, κινητοποίησης και 'αφύπνισης'। Νομίζω πως από δω και πέρα θα χρησιμοποιηθούν κατά κόρον για παρόμοιους λόγους και από τις κομματικές μηχανές, ειδικά τις νεολέες, ξεκινώντας μια νέα εποχή σ΄ αυτόν τον τομέα। Η μόνη ένσταση έχει να κάνει με το γεγονός ότι δυστηχώς τα μέσα ΚΔ περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό από τον αριθμό των χρηστών। Για να μην κοροιδεύουμε τους εαυτούς μας και να μη ζούμε στον μικρόκοσμό μας το διαδίκτυο το χρησιμοποιεί ένα μικρό σχετικά μέρος του πλυθησμού στην Ελλάδα। Ο μέσος σαραντάρης και άνω εργαζόμενος ενημερώθηκε από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο (το έζησα στην εργασία μου όπου την πρώτη μέρα κυριαρχούσε το παράπονο - μα καλά μόνο στο ιντερνετ το είπανε; εμείς πως θα το μάθουμε;)। Σε βάθος χρόνου σίγουρα θα αλλάξει κι αυτό, ούτως ή άλλως οι αλλαγές είναι ραγδαίες (υπάρχουν και άξιες συγχαρητηρίων πρωτοβουλίες όπως το δείξτους της Εθνικής), αλλά προς το παρόν αποτελεί ένα υπαρκτό πρόβλημα।
Αυτά λοιπόν κι από εμένα।
Ελπίζω να μη κούρασα।
Κατανόηση στην ορθογραφία, δεν προλαβα να το ξανακοιτάξω και το έγραψα σκαστός στη δουλειά...
Ναι λοιπόν, δηλώνω ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ με το λεγόμενο κίνημα των αγανακτισμένων του συντάγματος αλλά και κάθε άλλης πλατείας της ελληνικής επικράτειας। Όχι γιατί θεωρώ ότι όλες αυτές οι χιλιάδες κόσμου (περίμενα να γίνει και η συγκέντρωση της Κυριακής २९/०५ πριν γράψω το παρόν) διεκδικούν κάτι μη δίκαιο ή επειδη πιστεύω ότι η κατάσταση στην Ελλάδα δεν χρείζει κινητοποιήσεων και αγώνων। Το αντίθετο μάλιστα। Αποψή μου είναι ότι ήδη πολύ αργήσαμε, αλλά αυτό δεν είναι η βασική μου ένσταση। Οι όποιες αντιρρήσεις μου κινούνται σε δύο άλλους άξονες।
Ο πρώτος έχει να κάνει με την νομιμοποίηση που ο ελληνικός λαός προσέφερε απλόχερα επί σειρά ετών στους διεφραρμένους πολιτικούς αυτής της χώρας। Βλέπετε κύριοι αγανακτισμένοι, η ψήφος μας θα έπρεπε να αποτελεί το ισχυρότερο όπλο μας απέναντι στην διαφθορά, την αδιαφορία και στην ανικανότητα που τόσα χρόνια βασιλεύουν σ΄ αυτόν τον τόπο। Ναι είναι γεγονός, για να απαντήσω και στον αντίλογο ότι τόσα χρόνια δεν γνωρίζαμε την πλήρη αλήθεια όσον αφορά την οικονομική κατάσταση της χώρας। Μήπως όμως δεν γνωρίζαμε ότι υπάρχει διαφθορα; ότι υπάρχει φοροδιαφυγή; ότι οι πολιτικοί μας διατηρούν πελατειακές σχέσεις με τους πολίτες μέσω διορισμών και πάσης φύσεως βολεμάτων; ότι το σύστημα υγείας παραπέει; ότι στα πανεπιστήμια βασιλεύει η οικογενειοκρατία και η αναξιοκρατία γενικότερα; Μήπως κατεβήκαμε πριν από δύο μήνες σ΄ αυτήν χώρα και τώρα καταλάβαμε τι συμβαίνει γύρω μας και 'αηδιασμένοι' κατεβαίνουμε σε πλατείες νομίζοντας πως ανακαλύψαμε τον τροχό; που είμασταν και τι κάναμε με την δύναμη που είχαμε στα χέρια μας; η απάντηση γνωστή σε όλους φοβάμαι: εναλλάσαμε δύο κόμματα ελπίζοντας οι μεν πιο αθώοι ότι 'αυτή την φορά κατι θα αλλάξει', οι δε πιο πονηροί ότι 'αυτή την φορά θα βολευτώ κι εγώ'। Και για να μη ξεχνιώμαστε υπάρχει και ένα πρόσφατο σαράντα+% που προτίμησε να πάει τρίημερο ή να κάτσει σπίτι του να ξεκουραστεί αντί να ασκήσει το δικαίωμα και υποχρέωσή του απέναντι στη δημοκρατία, την οικογένειά του, τις επόμενες γενειές και τον ίδιο του τον εαυτό।
Ο δεύτερος άξονας έχει να κάνει με τους λόγους για τους οποίους όλος αυτός ο κόσμος κινητοποιείται। Για να αλλάξει όλη αυτή η κατάσταση πιστεύω ότι πρώτα πρέπει να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι। Διαβάζοντας όλες αυτές τις μέρες απόψεις 'αγανακτισμένων' στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης πολύ φοβάμαι ότι αυτό δεν συμβαίνει... Είναι νομίζω τουλάχιστον τραγικό ακόμα και αυτή την ώρα ο κόσμος να 'ξεσηκώνεται' επειδή του κόβουνε κάποιο επίδομα, μέρος του μισθού ή μια παροχή και όχι γιατί ζητάει μια ειλικρινή και εις βάθος αλλαγή। Παράδειγμα: στην Ελλάδα του βαρυφορτομένου (από άποψη προσωπικού) και αντιπαραγωγικού δημόσιου τομέα, κύριο μέλημα των διαδηλωτών είναι να μη γίνουν απολύσεις ή περικοπές। Σ΄ αυτή την Ελλάδα όμως βασική προτεραιότητα και αιτήματα θα έπρεπε να είναι η διαφάνεια, η ισονομία, η σωστή και δίκαιη κατανομή και διαχείριση των πόρων και η άυξηση της παραγωγικότητας, που ενδεχομένως θα οδηγήσουν αρχικά σε δυσκολίες (απολύσεις, περικοπές) αλλά αναμφίβολα θα βάλουν αυτή την χώρα σε τάξη। Το αποτέλεμα και στις δύο περιπτώσεις συγκυριακά θα μπορούσε να είναι το ίδιο। Είμαι όμως της άποψης ότι μεγαλύτερη σημασία από το αποτέλεμα και από ηθικής σκοπιάς, έχει η αφετηρία που θα οδηγήσει σ΄ αυτό।
Γι αυτούς λοιπόν τους λόγους θεωρώ ώψιμο και εν μέρη υποκριτικό το ενδιαφέρον τοων 'αγανακτισμέων'। Γιατί τόσα χρόνια υπονόμευαν με τις πράξεις τους το μέλλον μου και το δικό τους και τώρα παρουσιάζονται αδικημένοι και αγανακτισμένοι। Μακάρι να καταφέρουν να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά πρώτα θα έπρεπε να αντιληφθούν και να αναλάβουν το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί। Όταν το δω αυτό, τότε θα είμαι απόλυτα κι εγώ μαζί τους....
Για να κλείσω θα ήθελα να αναφερθώ και λίγο στα δικά μας। Πιο συγκεκριμένα στον ρόλο που έπαιξαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (ΚΔ) σ΄ αυτή την ιστορία, ο οποίος θεωρώ πως είναι καταλυτικός και άκρως εντυπωσιακός... Ειδικότερα δε αν λάβουμε υπόψιν μας την άκρως αδιάφορη εως αρνητική στάση που κράτησαν αρχικά τα παραδοσιακά ΜΜΕ। Στην συνέχεια βέβαια όταν αντιλήφθηκαν την έκταση του γεγονός άρχισαν να το προβάλλουν σχεδόν μαζικά, αλλά αυτή είναι μια άλλη πολύ μεγάλη κουβέντα.... Το θέμα είναι πως χωρίς τα μέσα ΚΔ μάλλον δεν θα είχε γίνει τίποτα απολύτως, δείχνοντας τουλάχιστον στην Ελλάδα για πρώτη φορά την δύναμή τους σε επίπεδο οργάνωσης, κινητοποίησης και 'αφύπνισης'। Νομίζω πως από δω και πέρα θα χρησιμοποιηθούν κατά κόρον για παρόμοιους λόγους και από τις κομματικές μηχανές, ειδικά τις νεολέες, ξεκινώντας μια νέα εποχή σ΄ αυτόν τον τομέα। Η μόνη ένσταση έχει να κάνει με το γεγονός ότι δυστηχώς τα μέσα ΚΔ περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό από τον αριθμό των χρηστών। Για να μην κοροιδεύουμε τους εαυτούς μας και να μη ζούμε στον μικρόκοσμό μας το διαδίκτυο το χρησιμοποιεί ένα μικρό σχετικά μέρος του πλυθησμού στην Ελλάδα। Ο μέσος σαραντάρης και άνω εργαζόμενος ενημερώθηκε από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο (το έζησα στην εργασία μου όπου την πρώτη μέρα κυριαρχούσε το παράπονο - μα καλά μόνο στο ιντερνετ το είπανε; εμείς πως θα το μάθουμε;)। Σε βάθος χρόνου σίγουρα θα αλλάξει κι αυτό, ούτως ή άλλως οι αλλαγές είναι ραγδαίες (υπάρχουν και άξιες συγχαρητηρίων πρωτοβουλίες όπως το δείξτους της Εθνικής), αλλά προς το παρόν αποτελεί ένα υπαρκτό πρόβλημα।
Αυτά λοιπόν κι από εμένα।
Ελπίζω να μη κούρασα।
Κατανόηση στην ορθογραφία, δεν προλαβα να το ξανακοιτάξω και το έγραψα σκαστός στη δουλειά...
Συμφωνώ εν μέρει μαζί σου. Πιστεύω ακράδαντα ότι όλα ξεκινάν από το άτομο. Δεν σταματάν όμως εκεί. Το άθροισμα των αγανακτισμένων Ελλήνων πολιτών είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από το ελληνικό κράτος (ακούγεται γελοίο, αλλά δεν είναι). Από την άλλη, το κράτος (το όποιο κράτος) δεν είναι κάτι που υπάρχει στ’ αλήθεια. Δεν μπορείς να το αγγίξεις. Αξίζεις μόνο τα άτομα. Άρα, αν δεν τα «σκουντήξεις» είτε μέσω Facebook είτε στα γραφεία τους – π.χ. κ μόνο που σου ανέφεραν ότι δεν το ήξεραν είναι ένα «σκούντημα»- δεν θα τα ξυπνήσεις ποτέ. Το κίνημα αυτό, των «Αγανακτησμένων», δεν είναι μόνο το προφανές, αυτό που φαίνεται. Είναι κ όλα όσα ΔΕΝ φαίνονται. Εδώ κ ένα χρόνο ωρύονται οι καθηγητές συνταγματικού δικαίου για έλλειμμα νομιμοποίησης. Συνεπώς, ο 18άρης που κατεβαίνει στην πλατεία είναι μόνο η ΣΥΝΕΠΕΙΑ αυτού. Το πώς αυτή εκδηλώνεται δεν έχει σημασία. Χρησιμοποιώντας μία φράση του Ε. Βενιζέλου θα δηλώσω ότι «η επανάσταση της κοινής λογικής έχει επέλθει». Θα την περιορίσουμε τώρα που ξύπνησε?
ΑπάντησηΔιαγραφήp.s. Όσο για το φαινόμενο της διαφθοράς, με βάση τη συστημική θεωρία, θα υπάρχει πάντα. Εξάλλου είναι το δεύτερο αρχαιότερο «επάγγελμα»….
@Lef Φίλε Lef, κατ' αρχήν και μόνο το γεγονός ότι αγανακτείς με τους "Αγανακτισμένους" είναι μια κατάκτηση του "Κινήματος" αυτού, που δε φαίνεται να έχει πολιτικές προεκτάσεις - όσο και αν κάποιοι επιχειρήσουν να το εκμεταλλευτούν ποικιλοτρόπως προσεχώς! - και αυτό είναι μια πηγή της ισχύος του... Θα ήταν σίγουρα λάθος να σταθούμε ακριβώς στις όποιες διεκδικήσεις του υπόψη κινήματος, προφανώς πρόκειται για ένα συνονθύλευμα ατόμων, απόψεων, γενεών... Προφανώς δεν συμφωνούν όλοι με όλους, όμως είναι όλοι τους εκεί. Και δεν χρειάζεται να συμφωνήσουμε ούτε εμείς μαζί τους! Μπορούμε απλά να παραστούμε, όχι για να διεκδικήσουμε, αλλά για να δηλώσουμε το παρόν μας - ίσως είναι αλήθεια ότι λίγα μπορούν να επιτευχθούν με τέτοιους τρόπους στην "περιοριστική Δημοκρατία" μας. Εντούτοις οι Έλληνες, εμείς, μέχρι τώρα ήμαστε εκτός πλάνου, προκλητικά απόντες ή απέχοντες από τις εξελίξεις που μας αφορούν. Οι Ισπανοί, δε, μας "έθιξαν" αναπόφευκτα με το πανό τους - σε ελέυθερη μετάφραση: Ησυχία! Κοιμούνται οι Έλληνες - και ήταν ώρα να "ξυπνήσουμε" από το λήθαργο που προκαλεί η μιζέρια των οικονομικών μέτρων. Αν βρούμε το δρόμο μας, κοινό τόπο ή άλλα στοιχεία θα το δείξει η ιστορία! Το σκούντημα πάντως έγινε...και ίσως αυτό είναι η αρχή.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠιστεύω όμως - ή θέλω να πιστέυω - ότι ακόμη και αν τίποτα δεν αλλάξει ουσιαστικά, τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Μόνο και μόνο επειδή έχουμε πια εκφράσει την αντίθεσή μας, τη διαφωνία μας. Αυτό δεν είχε γίνει μέχρι τώρα, ενάμιση χρόνο μετά τα πρώτα μέτρα. Εκεί θα σταθώ: είναι σημαντικό ότι διαφωνούμε ακόμη και μεταξύ μας, αυτό είναι που έχει αξία. Αλλωστε, η εξέλιξη είναι το αποτέλεσμα της Διαφωνίας και όχι της Συμφωνίας!
Τέλος, θα επισημάνω ξανά τη στάση των ΜΜΕ στο όλο εγχείρημα, η αξία του οποίου έχει εμφανώς υποβαθμιστεί εκ μέρους τους. Αλλά ειδικά στην εποχή της εικόνας, όπου πάν μη ευπώλητο δεν έχει θέση στο "παράθυρο" της οπτικής κουλτούρας, είναι ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟ μόνο οι συγκεντρώσεις που "τα σπάνε" να βρίσκουν περίοπτη θέση στην προτίμηση των ΜΜΕ. Είναι όμως αποδεκτό, δεοντολογικό και αντικειμενικό; Η απάντησή μου σαφώς είναι όχι, και αυτό καταδεινύει την κατάντια τους. Λυπηρό.
PS @GriS Το πρώτο αρχαιότερο ποιό είναι?
Βεβαίως, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με το σκέλος περί διαφθοράς. Αλλά, και αυτό ακόμη, καθιστά απαραίτητη την παρουσία και όλων όσοι, όπως εσύ, μπορούν να δούν τα κακώς κείμενα και να αγανακτήσουν με αυτά.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολύ καλό άρθρο! και ήθελα εδώ και μέρες να γράψω:
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυμφωνώ απόλυτα στους δύο άξονες που αναπτύσσεις, η αγανάκτηση έπρεπε έγκαιρα να εκφραστεί ενάντια στη διαφθορά και ο στόχος να είναι η σε βάθος αλλαγή. Απλά αυτό δεν με οδηγεί σε αγανάκτηση προς τον κόσμο. Ίσως γιατί διαβάζω ότι ουδέποτε ακούστηκε σύνθημα για τους έλληνες από το κίνημα στην Ισπανία. Και αυτό σημαίνει απλώς ότι κάποιοι το χρησιμοποίησαν για να κινητοποιήσουν τον κόσμο. Χωρίς λοιπόν να αμφισβητήσω τα αθώα κίνητρα του κόσμου, αλλά ούτε και τη δύναμική που μπορεί να έχουν και τα ενδεχόμενα θετικά αποτελέσματα που μπορούν να κερδίσουν, αγανακτώ με αυτούς που με ένα ψέμα κινητοποίησαν τον κόσμο. Και λυπάμαι τον κόσμο που δεν θα ήθελε να εξυπηρετεί σκοπούς τρίτων. Απλά ελπίζω ότι το αποτέλεσμα μπορεί να είναι ανεξάρτητο του τρόπου εκκίνησης.
Και βέβαια δεν θα μπορούσα παρά να συμφωνήσω απόλυτα όσο αφορά το ρόλο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Απλά αναρωτιέμαι μήπως ήδη αυτός έχει χρησιμοποιηθεί από κομματικές ή μη μηχανές...