Πολύ συχνά, στο Management, το δυσκολότερο κομμάτι είναι η διαχείριση του ανθρώπινου παράγοντα ή - καλύτερα για μένα - η διαχείριση των ανθρώπινων σχέσεων. Αυτό, αναμφίβολα, έλκει την καταγωγή του από την αυτή φύση των ανθρώπων που τείνουν να είναι δύσπιστοι και καχύποπτοι, επιτείνεται δε από τις συγκυρίες των καιρών. Οπότε, το εγχείρημα αποδεινύεται εξαιρετικά δύσκολο δεδομένου ότι, όπως στη ζωή έτσι και στην εργασία - με την στενότερη ή ευρύτερη έννοια, συναναστρεφόμαστε με διαφορετικούς τύπους ανθρώπων, που ο καθένας αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση ειδικού χειρισμού. Κατά την αποψή μου, το μυστικό της σωστής συμπεριφοράς είναι η εμπιστοσύνη, την οποία όσο δύσκολο είναι να κερδίσεις, τόσο εύκολο είναι να χαθεί από έναν αδέξιο χειρισμό.
Για το λόγο αυτό, μπαίνω στον πειρασμό να σας διηγηθώ μιαν αλληγορική ιστορία την οποία θεωρώ ενδιαφέρουσα - ωστόσο με προεκτάσεις πέρα απλά από αυτό καθεαυτό το Management - και θα με ενδιέφερε να ακούσω τις απόψεις σας.
Κάποτε σε ένα διαμέρισμα, σε μια σχετικά ήσυχη περιοχή της Αθήνας, ζούσε ένα ζευγάρι. Άτομα μέσης ηλικίας, με παιδιά μεγάλα που είχαν φύγει σιγά σιγά από το πατρικό, ο Στέλιος και η Ουρανία ζούσαν χωρίς πολλές δραστηριότητες πέρα από τις βασικές: Εργασία, δουλειές του σπιτιού, μικρές αποδράσεις και - η έγνοια κάθε γονιού - με τη σκέψη στα παιδιά. Το ζευγάρι αυτό ζούσε πολύ άνετα και με πολλή αγάπη για τη ζωή που είχε, όπως την είχε επιλέξει και προσαρμόσει στις ανάγκες του.
Μια μέρα ενός ακόμη χειμώνα, περί τα μέσα Ιανουαρίου, το σχετικά μεγάλο μπαλκόνι για τα δεδομένα της Αθήνας απέκτησε δύο καινούριους ενοίκους, διαφορετικούς από το συνηθισμένο. Ήταν ένα ζευγάρι σταχτιά περιστέρια - γνωστότερα ίσως και ως δεκαοχτούρες - που επέλεξαν να κάνουν τη φωλιά τους σε μια γλάστρα της συμπαθούς νοικοκυράς, σε μια γωνιά του μπαλκονιού - σε απόσταση ασφαλείας από τους πιθανούς "ανθρώπινους εισβολείς". Τακτοποιήθηκε λοιπόν η φωλιά, με φροντίδα και περιποίηση που σε κάνουν να θαυμάζεις την πρόνοια της φύσης. Σύντομα γεννιέται το πρώτο αυγό, ακολουθεί και ένα δεύτερο και ξεκινάει το κλώσσημα. Ο καιρός ήταν σχετικά καλός και φαινόταν ότι η γέννηση των μικρών θα ήταν εύκολη υπόθεση.
Καθε πρωί η Ουρανία, είχε σαν πρώτο της μέλημα να καλημερήσει την θηλυκιά που καθόταν με μεγάλη υπομονή στα αυγά της. Ήταν η πρώτη φορά που ένα ζευγάρι πουλιών επέλεγε το μπαλκόνι της να κάνει τη φωλιά του, και ήξερε ότι μετά από αυτό, τα πουλιά, τόσο οι γονείς όσο και τα παιδιά, θα πετούσαν μακριά, ίσως να μην τα ξαναέβλεπε ποτέ. Παρ' όλα αυτά ένιωθε μέσα της να αναδύεται μία αγάπη και συμπόνια για αυτές τις υπέροχες ψυχούλες. Σε λίγο θα τα ένιωθε σαν τα δικά της πουλιά, που ήθελε να νοιαστεί και να φροντίσει. Όμως δεν μπορούσε να πλησιάσει, μια αδέξια κίνηση ήταν ίσως αρκετή να χαθούν όλα, και με τιπότα δεν το ήθελε αυτό. Της έφτανε που αυτές οι ψυχούλες ήταν εκεί, την κοιτάζαν με τα αθώα μάτια τους, χωρίς να έχουν τίποτα άλλο να της δώσουν. Τόσο ο Στέλιος όσο και η Ουρανία έβγαιναν με προσοχή στο μπαλκόνι τους, είτε για να περιποιηθούν τα φυτά τους είτε για να το καθαρίσουν, με φόβο μην τρομάξουν τα δυο πλασματάκια, που εναλλάσσονταν στη φωλιά κρατώντας ζεστά τα αυγά. Έτσι κι αυτά συνήθισαν σιγά σιγά την παρουσία τους, και μια ιδιότυπη σχέση εμπιστοσύνης αναπτύχθηκε μεταξύ τους.
Και τότε, ήρθε ο χειμώνας. Ο χειμώνας ο άγριος, που δεν έρχεται συχνα στην Αθήνα και συνήθως δε διαρκεί για πολύ, αλλά όταν έρθει όλοι δυσκολεύονται να τον αντιμετωπίσουν. Με κακοκαιρία και χιόνι, όχι πολύ, αλλά αρκετό ώστε να δυσκολέψει (κλειστοί δρόμοι, κλειστά αεροδρόμια κλπ) τη ζωή των πολιτών, και όχι μόνο. Το βράδυ που ξεκίνησε η χιονόπτωση η δεκαοχτούρα ήταν πάνω στη φωλιά της. Και το χιόνι που έπεφτε πάνω της έκανε την υπομονή της να μοιάζει πραγματικά ιώβεια και την καρτερικότητά της ακόμη πιο αξιοθαύμαστη. Η φύση είχε προονοήσει και γι αυτό. Τα πούπουλά της είχαν φουντώσει, κρατώντας το χιόνι μακριά από το σώμα της και από τα υπερπολύτιμα αυγά. Ωστόσο, το θέαμα ήταν πραγματικά συγκινητικό, τόσο που η έγνοια της Ουρανίας ήταν αδύνατο να μην ενισχυθεί, για τη μάνα κλώσσα που ήταν ικανή να πεθάνει από το κρύο για να φροντίσει τα αυγά της. Άλλωστε και η ίδια ήταν μάνα και αυτό από μόνο του ήταν αρκετό. Αλλά πως θα μπορούσε να τη φροντίσει, να την προστατεύσει, να τη βοηθήσει, χωρίς να την τρομάξει; Το μόνο που θα μπορούσε να κάνει για αυτήν και τα αυγά της, είναι να εύχεται καθημερινά να είναι καλά, με την ελπίδα ότι οι ευχές της θα εισακουστούν...
Η κακοκαιρία συνεχίστηκε και το επόμενο πρωί η "πουπουλιάρα" - είχε αποκτήσει πια και όνομα - βρισκόταν ακόμη εκεί σκεπασμένη, μειώνοντας τις ελπίδες για ευτυχή κατάληξη. Αλλά ως εκ θαύματος, δύο μέρες μετά, όταν πια η "θύελλα" κώπασε και ο ήλιος έκανε δειλά την εμφανισή του, το θέαμα που αντίκρυσε η Ουρανία στην πρωινή της συνήθεια ήταν απίστευτο. Η μάνα έφυγε από τη φωλιά και αυτό που έμεινε πίσω ήταν μια μικρή χνουδωτή μπαλίτσα. Το μικρό είχε γεννηθεί, με τη φροντίδα της μάνας που υπέμεινε καρτερικά το κρύο και το χιόνι, και φαινόταν μια χαρά. Τόση ήταν η χαρά της Ουρανίας, που δύσκολα περιγράφεται, ειδικά για τα σύγχρονα ανθρώπινα δεδομένα, όπου τα πάντα ανάγονται σε σχέσεις δούναι και λαβείν.
Και όμως θα ήταν άδικο να υποστηρίξουμε ότι η Ουρανία δεν πήρε τίποτα από αυτή την ιδιότυπη σχέση. Έδωσε προφανώς κάποιους πόρους της (μπαλκόνι-γλάστρα), και περιόρισε την ελευθερία της (μειωμένη κινητικότητα στο χώρο που έχει ομολογουμένως τρομερή θέα της Αθήνας) και πήρε κάτι που για κάποιους ίσως μοιάζει ασήμαντο, έχει όμως τελικά τη μεγαλυτερη αξία: τη χαρά να δει μια ζωή να γεννιέται μέσα σε αντίξοοες συνθήκες με τη δική της ευλογία, τη χαρά του να νοιάζεσαι για κάποιον χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα, τη χαρά και την ικανοποίηση της ανιδιοτελούς προσφοράς. Μικρά πράγματα που τα έχουμε ξεχάσει και οι συνθήκες της ζωής μας τα πνίγουν, μέσα στην έλλειψη εμπιστοσύνης και την καχυποψία.
Έτσι λοιπόν στη ζωή, αλλά και στην εργασία, τη μεγαλύτερη σημασία έχει η ανάπτυξη σχέσεων εμπιστοσύνης μεταξύ των ανθρώπων και η επιδίωξη της ανιδιοτελούς προσφοράς, όσο δύσκολο και αν φαντάζει αυτό. Γιατί τότε, όλοι θα μπορούν να δίνουν στους άλλους, χωρίς να νοιάζονται για την αναταμοιβή ή την ανταπόδοση, και όλοι θα λαμβάνουν από όλους, φυσικά και αβίαστα. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι με αυτόν τον τρόπο αυξάνεται η ικανοποίηση μας, όχι από αυτό που παίρνουμε, αλλά τελικά από αυτό που δίνουμε, ικανοποίηση που ως εκ τούτου είναι πιο αγνή.
Βέβαια δεν παραγνωρίζεται η αξία της ανταμοιβής, όχι όμως για αυτό καθεαυτό που σου δίνει, αλλά κυρίως ως μια επιβράβευση για την προσπάθεια και ώθηση για νέες δράσεις. Είναι άλλωστε ανθρώπινο...
Υ.Γ. Το δεύτερο αυγό δεν βρέθηκε ποτέ. Ίσως δεν άντεξε το κρύο, ίσως και να θυσιάστηκε για να ζήσει τουλάχιστον το ένα μικρό. Αλλά σε κάθε περίπτωση, η μάνα και ο πατέρας έδωσαν ζωή, και σε αυτό συνίσταται η ευχαρίστησή τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου